ဘုရားသခင္ ေသဆံုးျခင္း

မနက္ခင္း လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းျကီးမွာ မီးအိမ္ျကီး လက္ကကိုင္ျပီး ေဈးထဲေျပးဝင္လာ၊ ပါးစပ္ကလည္း ‘ငါဘုရားသခင္ကို ရွာေနတယ္၊ ငါဘုရားသခင္ကို ရွာေနတယ္။’ဆိုျပီး အဆက္မျပတ္ ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ အရူးတေယာက္ အသံကို မင္းတို့ မျကားျကဘူးလားေဟ။ လမ္းမွာ ရပ္ေနတဲ့လူေတြထဲမွာ ဘုရားသခင္ကို မယံုတဲ့လူေတြလည္း အမ်ားျကီးရွိေလေတာ့ ဒီအရူးက သူတို့အတြက္ ရီစရာ ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာျဖစ္လို့လဲ၊ ဘုရားသခင္ တကယ္ပဲ ေပ်ာက္ သြားလို့လား ဆိုျပီး တေယာက္က ေမးတယ္။ ေနာက္တေယာက္ကလည္း ဘုရားသခင္ သူငယ္ျပန္သြားလို့လားတဲ့။  ဒါမွမဟုတ္ ပုန္းေနတာပဲလား၊ ဒို့ေတြကို ေျကာက္လို့လား၊ ပင္လယ္ရပ္ျခားမ်ား ခရီး ထြက္သြားသလား၊ တျခားမ်ား ေျပာင္းသြားလား ဆိုျပီး  ေလွာင္ေျပာင္ ေမးခြန္းထုတ္ရင္း အာလုပ္သံျကီးေတြနဲ့ ဟားတိုက္ရီေမာျကတယ္။ အရူးကေတာ့ လူေတြျကားထဲ ဝုန္းကနဲ ဒိုင္းကနဲ ဝင္လာျပီး က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ဟိုျကည့္ဒီျကည့္နဲ့ဆိုေတာ့ လူေတြက သူ့အာရံုမစိုက္မိဘဲ မေနဘူး။ ‘ဘုရားသခင္ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ’ ဆိုျပီးတခါ ေအာ္ျပန္ေရာ။ ဒီမွာ က်ုပ္ခင္ဗ်ားတို့ကို ေျပာမလိုပဲ။ က်ုပ္တို့ သူ့ကို သတ္ပစ္ လိုက္ျပီ။ ဟုတ္တယ္၊ ခင္ဗ်ားတို့ က်ုပ္တို့ သူ့ကို သတ္ပစ္လိုက္ျပီ။ က်ုပ္တို့ သူ့ကို ဘယ္လို သတ္ပစ္လိုက္ျကလဲ… ဟင္ ေျဖျကစမ္းပါ။ ပင္လယ္ေရေတြ အကုန္လံုး ကုန္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ျပီးမ်ား ေသာက္ ပစ္နိုင္ျကလဲ၊ မိုးကုပ္စက္ဝိုင္း တခုလံုးကို ေျပာင္လက္သြားေအာင္ ပြတ္တိုက္ဖို့ အုန္းဆံဖတ္ကို ဘယ္သူေပးလဲ။ ကမၻာေျမျကီးကို ေနရဲ့ဆြဲငင္အားကေန လြတ္ထြက္ သြားေအာင္ လုပ္ျပီးရင္ ဒို့ဘာလုပ္ျက မလဲ။ ခုဒီကေန ဘယ္ကို ေရြ့မလဲ။ ဒို့ေရာ ဘယ္သြားမလဲ။ ေနေတြအားလံုးကေန ေဝးရာ ဆီသြားမလား။ မရပ္မနား တသြားထဲ သြားေတာ့ မလား။ ေနာက္ျပန္သြား၊ ေဘးတိုက္သြား၊ တည့္တည့္သြား ေျခဦးတည့္ရာ သြားျကမလား။ အထက္နဲ့ ေအာက္ဆိုတာေရာ ရွိေသးရဲ့လား။ ဒို့ေတြ ဘာမွမရွိမႈဆီကို လြင့္ေနတာ မဟုတ္ဖူးလား။ ပိုပိုျပီး ေအးမလာဘူးလား။ ညကနက္ျပီးရင္ နက္ေနေတာ့မွာလား။ မနက္ခင္းျကီးမွာ က်ုပ္တို့ မီးအိမ္ထြန္းရေတာ့မလား။ ဘုရားသခင္ကို ေျမျမွတ္သျဂိုလ္ေနတဲ့ သုဘရာဇေတြရဲ့ ဆူဆူညံညံ အသံေတြကို မျကားျကဘူးလား။ ဘုရားသခင္ ေသျပီ။ သူ့ကို က်ုပ္တို့ သတ္လိုက္တာ။ ကမၻာမွာ ေတြ့ခဲ့သမွ်ထဲမွာ အသန့္စင္ဆံုး၊ အျမင့္ျမတ္ဆံုး အရာဟာ က်ုပ္တို့ ဓားဖ်ားမွာ ေသြးအလိမ့္လိမ့္နဲ့။ က်ုပ္တို့ကိုယ္မွာ စြန္းေနတဲ့ သူ့ေသြးေတြကို ဘယ္သူ သုတ္ေပးမွာလဲ။ ဘယ္လိုေရနဲ့ က်ုပ္တို့ကိုယ္ က်ုပ္တို့ ေဆးေျကာျကမလဲ။ သူ့ရဲ့ ျကီးျမတ္လွတဲ့ အလုပ္က က်ုပ္တို့အတြက္ ျကီးလြန္းမေနဘူးလား။ ဘုရားသခင္နဲ့ ထိုက္တန္တဲ့ ပံုေပၚေအာင္ က်ုပ္တို့ကိုယ္တိုင္ပဲ ဘုရားသခင္ ျဖစ္လိုက္ပါေတာ့လား။ က်ုပ္တို့ ေနာက္ ေမြးလာမယ့္လူေတြ ဟာ ေပၚခဲ့ျပီး သမွ် ေခတ္ေတြ ထက္ ျကီးမားျမင့္မားတဲ့ ေခတ္မွာ ေမြးလာေတာ့မွာ။ ဒီထက္ျကီးျမတ္တာမ်ိုး ရွိပါအံုးမလား။’ ဒီလိုေျပာျပီးေနာက္မွာ အရူး အသံတိတ္ သြားတယ္။ ျပီးေတာ့ သူ့ကို နားေထာင္ေနသူေတြကို တခါ ျပန္ျကည့္တယ္။ ဒီလူေတြကလည္း  ျငိမ္ျပီး သူ့ကိုအံအား တသင့္ ျကည့္ေနျကတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူ့မီးအိမ္ကို ေျမျကီးေပၚ ပစ္ခ်လိုက္တဲ့အခါမွာ မီးအိမ္ဟာ တစစီ ကြဲေက်ျပီး မီးလည္းျငိမ္း သြားတယ္။ ‘က်ုပ္လာတာ ေတာ္ေတာ္ေစာသြားတယ္။ က်ုပ္လာဖို့ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ မဟုတ္ေသးဘူး။ ဒီျကီးမားလြန္ကဲ တဲ့ ျဖစ္ရပ္ျကီးက မျပီးဆံုးေသးဘူး၊ ခရီးဆက္ေနတုန္း ရွိေသးတယ္။ လူေတြရဲ့ နားထဲကို မေရာက္ေသးဘူး။ လွ်ပ္စီးလက္တာ၊ မိုးျကိုးပစ္တာ သူ့အခ်ိန္ေရာက္မွ သူလက္တယ္၊ ပစ္တယ္။ အဲ့သလိုပဲ ျကယ္ေတြဆီက အလင္း က်ုပ္တို့ဆီေရာက္ဖို့လည္ အခ်ိန္ယူရေသးတယ္။ ဘာအလုပ္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္လိုတယ္။ လုပ္လို့ ျပီးသြားရင္ေတာင္ ျပီးသြားတာကို ျမင္ဖို့ ျကားဖို့ အခ်ိန္လိုေသးတယ္။ ခုက်ုပ္ေျပာေနတဲ့ အလုပ္က[ပီးဆံုးဖို့]အေဝးဆံုး ျကယ္ထက္ေတာင္ လူေတြနဲ့ ေဝးေနေသး တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို့ဒါကို လုပ္လိုက္ျကျပီ။’ ေနာက္ပိုင္းျပန္ျကား တာက အရူးဟာ ခရားေရလွြတ္ ေျပာျပီးေနာက္ တရက္ထဲမွာ ဘုရားေက်ာင္းေတြကို တေက်ာင္းဝင္ တေက်ာင္းထြက္နဲ့ ထာဝရ လဲေလ်ာင္းသြားရွာျပီ ျဖစ္တဲ့ ဘုရားသခင္ကို လိုက္ ဦးညြတ္ဝတ္ျပုေနတာကို ေတြ့လိုက္ျကရတယ္တဲ့။ သူ့ကို ေခၚျပီး သူ့လုပ္ရပ္ကို ရွင္းျပခိုင္းတဲ့ အခါမွာ သူက အေျဖတခုထဲပဲ ေပးတယ္။ ‘ဒီဘုရားေက်ာင္းေတြဟာ ဘုရားသခင္ရဲ့ ဂူဗိမာန္ေတြ၊ ကမၺည္းတိုင္ေတြ မဟုတ္ရင္ ဒါေတြက ဘာေတြလဲ။’  Nietzsche’s The Death of God ကိုဘာသာျပန္သည္။

Advertisement