ဒီခေါင်းစဉ်နဲ့အရင်က စာတိုလေးတွေရေးခဲ့ဖူးတယ်။ ဒီနေ့တော့ ဘလော့ကို ဒီဇိုင်းပြန်ပြင်ရင်း အဟောင်းလေးတွေ ပြန်ဖတ်ကြည့်တော့ ဒီလိုမျိုးတွေရေးချင်စိတ်ပြန်ပေါက်လာတယ်။ ဒီတပတ်ထဲမှာ နွေဉီးရောက်ပြီမို့ ပန်းတွေပွင့်ကြပြီ။ နိုင်ငံခြားရောက်မှ ဖြစ်တဲ့ အယ်လာဂျီလဲ စပြီ။ နှာရည်တွေတောက်တောက်ကျပြီး မျက်စိတွေလဲ ယားလာပြီ။ ထူးဆန်းတာက အရင်ကစားလို့ရတဲ့ အသီးတွေစားလို့မရတော့ဘူး။ ပန်းသီးတို့ ချယ်ရီတို့စားရင် နားတွေယားပြီး တခါတလေ နှုတ်ခမ်းတွေဘာတွေထော်လာတတ်တယ်။ မြေပဲနဲ့မတည့်တဲ့ ကျောင်းသားတယောက် ဗမာပြည် ရောက်ပြီးတရက်နှစ်ရက်မှာပဲ ဆေးရုံရောက်သွားတာ သတိရမိသေးတယ်။ ဆန်နဲ့မတည့်တဲ့လူလဲ တွေ့ဖူးတယ်။ သူတို့ကို အရင်ကထူးဆန်းတယ်ထင်တာ။ ကိုယ်ပါအခု အဲဒီလိုမျိုးဖြစ်လာပြီ။ ဝတုတ်ကအားပေးရှာတယ်။ ဝဋ်နာကံနာတဲ့။
ဝတုတ္စာျပန္ေရးလို႕ ဘေလာ့ကို သူ႕ကိုလႊဲထားမလား ၾကံမိပါတယ္။ သူက တပုဒ္နဲ႕တပုဒ္ၾကား လနဲ႕ခ်ီ အခ်ိန္ယူေရးသမုိ႕ မျဖစ္ေခ်ဘူးဆိုၿပီး ကေလာင္ေကာက္ကိုင္၊ အဲေလ ေဝါ့ကိုဖြင့္ ေဇာ္ဂ်ီရွာၿပီး ေရးရျပန္တယ္။
အမဝမ္းကြဲတေယာက္က ႏွစ္ပတ္လည္အမွတ္တရ သစ္ပင္စိုက္ေပးတယ္။ ကတ္ေတြ ဝက္ဝံေတြေပးမယ့္ အစား အဲဒီလို လုပ္ေပးႏိုင္ဖို႕ သစ္ေတာသစ္ပင္ေစာင့္ေရွာက္သူေတြ၊ အဖြဲ႕ေတြက လုပ္ေပးေနတာ ေက်းဇူးတင္စရာပါ။
ဒီပို႕စ္ကိုမေရးခင္ ခဏေလာက္စဥ္းစားပါတယ္။ ေရးသင့္ရဲ႕လားဆိုတာ။ ကြ်န္မကိုယ့္နာမည္နဲ႕ အီးေမးတခု၁၉၉၉မွာ စရပါတယ္။ ေက်ာင္းကဖြင့္ေပးတာပါ။ အဲဒီကစၿပီး အီးေမး၊ အင္တာနက္နဲ႕ စရင္းႏွီးခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။
ဟိုတေန႕က ေက်ာင္းကအျပန္ စူပါမားကတ္မွာ ေစ်း၀င္၀ယ္ပါတယ္။ ေစ်း၀ယ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဗိုက္က သိပ္ဆာေနလို႕ ထမင္းမစားခင္ လမ္းမွာစားလို႕ရေအာင္ဆိုၿပီး ဒိန္ခဲေသးေသးေလးေတြ တထုပ္လဲ ၀ယ္လိုက္ပါတယ္။ ဒိန္ခဲေတြကို တထုပ္စီထုပ္ထားေတာ့ ပထမတထုပ္ကို စားမလို႕ျပင္ခါရွိေသး။ အေတြးတခု ၀င္လာပါတယ္။
Recent Comments